داشته است كه فرمود : هَلَكَ مَنْ لَيْسَ لَهُ حَكِيمٌ يُرْشِدُه . « 1 » « گمراه مىشود آن كس كه براى وى حكيمى نبوده باشد تا او را ارشاد نمايد . » و گويا وى اين غزل خواجهء لسان الغيب را نخوانده بود كه : مرا به رندى و عشق آن فَضول عيب كند * كه اعتراض بر اسرار علم غيب كند كمال سِرّ محبّت ببين نه نقص گناه * كه هر كه بىهنر افتد نظر به عيب كند ز عِطر حور بهشت آن نفس برآيد بوى * كه خاك ميكدهء ما عبيرِ جَيب كند چنان بزد ره اسلام غمزهء ساقى * كه اجتناب ز صَهبا مگر صُهَيب كند كليد گنج سعادت قبول اهل دل است * مباد كس كه درين نكته شكّ و ريب كند شبان وادى ايمن گهى رسد به مراد * كه چند سال به جان خدمت شُعيب كند ز ديده خون بچكاند فسانهء حافظ * چو ياد وقت و زمان شباب و شَيب كند « 2 »

--> ( 1 ) هَلَكَ مَنْ لَيْسَ لَهُ حَكيمٌ يُرشِدُهُ ؛ وَ ذَلَّ مَنْ لَيْسَ لَهُ سَفيهٌ يَعْضُدُه . ( « كشف الغمّة فى معرفة الائمّة » علىّ بن عيسى إرْبِلى ، از طبع رحلى سنگى سنهء 1294 قمرى ، ص 209 ؛ و از طبع وزيرى حروفى تبريز سنهء 1381 ، ج 2 ، ص 325 ) ( 2 ) « ديوان حافظ شيرازى » از طبع حسين پژمان ، ص 57 ، غزل 125